Waarom de mondiale aluminiummarkt in 2026 te maken kan krijgen met een aanbodtekort van 600.000 ton

Invoering

Marktanalisten voorspellen dat de mondiale markt voor primair aluminium in 2026 een aanbodtekort van ongeveer 600.000 ton zou kunnen kennen. Dit is geen korte termijn, door gebeurtenissen veroorzaakte dip, maar een structureel onevenwicht dat wordt gevormd door een beperkte groei van het aanbod, een stijgende stroomafwaartse vraag en lange aanlooptijden voor nieuwe smelterijprojecten. Hoewel verschillende instellingen uiteenlopende tekortschattingen publiceren, is het cijfer van 600.000 ton een veel genoemd basisscenario geworden voor de aluminiumvooruitzichten voor 2026. In dit artikel worden de belangrijkste drijfveren achter deze verwachte aanbodkloof uiteengezet.

De Chinese aluminiumproductielimiet beperkt de uitbreiding van het aanbod

China is goed voor ruwweg 60% van de mondiale productie van primair aluminium, en het nationale jaarlijkse capaciteitsplafond van 45 miljoen ton blijft de meest kritische aanbodbeperking. Gedreven door het duale koolstofbeleid en het beleid inzake energieverbruik, zijn de uitbreidingen van nieuwe smelterijcapaciteit strikt beperkt. Bestaande binnenlandse smelterijen werken al met een bijna maximale bezettingsgraad, waardoor er vrijwel geen ruimte overblijft om de productie snel op te voeren om de mondiale tekorten op te vullen.

Nu de operationele capaciteit dicht bij het beleidsplafond ligt, kan China niet langer optreden als een flexibele swingleverancier om overzeese aanbodverliezen te compenseren. Zelfs bij hoge bedrijfscijfers is de incrementele productiegroei minimaal, waardoor de grootste bron van het mondiale aluminiumaanbod in een vlak groeitraject zit.

Nieuwe capaciteit in het buitenland is te traag om verstoringen te compenseren

Lange bouwtijd voor Greenfield-smelters

Het smelten van primair aluminium is extreem energie-intensief en vereist ongeveer 13 tot 14 MWh elektriciteit per ton geproduceerd metaal. Het bouwen van een nieuwe greenfield-smelter duurt normaal gesproken drie tot vijf jaar, vanaf de goedkeuring van de investering tot de volledige inbedrijfstelling. Veel aangekondigde projecten in Zuidoost-Azië en het Midden-Oosten zullen pas na 2026 online komen, dus ze kunnen de krapte dit jaar niet verlichten.

Energie en tegenwind vertragen de niet-Chinese expansie

Buiten China worden nieuwe aluminiumprojecten geconfronteerd met meerdere barrières: hoge elektriciteitskosten, strikte milieuvergunningen en beperkingen op de bauxietgrondstoffen. Een deel van de geplande capaciteit in Indonesië wordt beperkt door beperkingen van de binnenlandse bauxietvoorraden, en een groot deel van de nieuwe Zuidoost-Aziatische capaciteit is gebouwd voor regionale stroomafwaartse ketens in plaats van voor export naar westerse markten. In Europa zijn er nog steeds oude smelterbeperkingen als gevolg van de energiecrisis, en het herstarten van onbenutte capaciteit vereist grote kapitaalinvesteringen en een stabiele stroomvoorziening.

Robuuste groei van de vraag naar aluminium vanuit nieuwe energiesectoren

De groei van de vraag vormt de tweede pijler van het tekort in 2026. Traditionele sectoren, waaronder de bouw en de automobielsector, handhaven een stabiel aluminiumverbruik. De grotere vraagstijging komt van de energietransitie-industrieën: elektrische voertuigen, fotovoltaïsche frames, energieopslagsystemen en componenten voor thermisch beheer maken allemaal gebruik van grote hoeveelheden lichtgewicht aluminiummaterialen.

Lichtgewichttrends in transport en hernieuwbare infrastructuur zorgen voor een stijging van het aluminiumverbruik per eenheid. De groei van de vraag overtreft de langzame uitbreiding van het aanbod, waardoor de kloof tussen de jaarlijkse productie van primair aluminium en de consumptie groter wordt. Gerecycled aluminium kan het tekort slechts gedeeltelijk opvangen, omdat het aanbod van hoogwaardig schroot beperkt is en recycling voor veel hoogwaardige toepassingen het primaire aluminium niet volledig kan vervangen.

Lage beursvoorraden versterken de krapte op de fysieke markt

De aluminiumvoorraden van LME en SHFE zijn gedaald naar het laagste punt in meerdere jaren, waardoor de beschikbare buffervoorraad om tijdelijke tekorten in het aanbod op te vangen, is afgenomen. Wanneer de vraag op de spotmarkt stijgt, moeten handelaren en eindgebruikers snel beursaandelen opvragen. Dalende zichtbare voorraden drijven de fysieke premies op en weerspiegelen de concurrentie om onmiddellijke metaallevering.

Lage voorraadniveaus betekenen dat de markt weinig veiligheidsbescherming heeft. Zelfs een bescheiden mismatch tussen vraag en aanbod van 600.000 ton voor het hele jaar zal een sterke opwaartse druk uitoefenen op de spotpremies en de aluminiumprijzen.

Belangrijkste risico's die de tekortvooruitzichten zouden kunnen veranderen

Het tekort van 600.000 ton is een voorspelling en geen vaststaand resultaat. Opwaartse risico's voor het aanbod zijn onder meer een sneller dan verwachte herstart van stilgelegde buitenlandse smelterijen, een sterker dan verwachte productie van gerecycleerd aluminium of een vertraging van de vraag als gevolg van macro-economische zwakte. Aan de andere kant zouden verdere geopolitieke verstoringen of bauxiet-/氧化铝-knelpunten het tekort zelfs tot boven de 600.000 ton kunnen doen stijgen.

Conclusie

Het verwachte tekort aan aluminiumaanbod van 600.000 ton in 2026 komt voort uit een combinatie van China's rigide productieplafond, een langzame overzeese capaciteitsopbouw, een aanhoudende groei van de vraag naar nieuwe energie en uitgeputte beursvoorraden. Deze structurele krapte zal de fysieke aluminiummarkten tot 2026 stevig houden. Voor kopers, handelaren en smelters van metaal zal het beheer van de grondstoffenzekerheid en contractpremies een kernprioriteit blijven in deze beperkte marktomgeving.